Hij stierf in Nijmegen, aan de Waal, bij Frank thuis. Die beschrijft het zo: 'Ik sta erbij en kijk ernaar, vol ongeloof: daar ligt mijn vader. 'Nou ga ik hoor', zei je, nadat je ons eerst al verteld had van je stokje te gaan. 'Bims' zei je ook nog, vlak ervoor. En je ging, het aftellen begint. 'Nou ga ik hoor', klonk het, voor je in de bank terugzakte.'

 En dan: 'Binnen een minuut lijk je twintig jaar ouder geworden. Kom terug, pa...'.

 Het titelgedicht gaat zo:

 'ik droom in rood/ van het water/ dat langs de romp mompelt/ van een schip/ dat er nog altijd ligt/ met gouden handgrepen/ en wapperende vlaggen/ schipper en matroos lopen met roodbezwete gezichten/ zwijgend door het gangboord/ het lichaam is zuchtend rustig/ in oude dagen'

 Pas geleden was Arnon Grunberg daar en ik vroeg er naar. Hij kon het bevestigen: 'wrong side of town'. Hoewel Chucks vader een kleine bouwondernemer was met wat personeel zag hij het toen al somber in. Tegenover zijn zoontje vergeleek hij de maat­schappij met een mand krabben. Altijd worstelend om boven te komen. Maar was je daar eenmaal dan wankelde de krabben­berg door het eeuwig gedonder onderop en kon je opnieuw beginnen.

 Van de Nijmeegse schipperszoon Frank Antonie van Alphen kreeg ik z'n rijk gedocumenteerde en geïllustreerde boekje over de Nijmeegse 'wrong side of town' van eens: de benedenstad, nu gesloopt en verkeurigd. Daar woonde het gajes dat de rivierschepen laadde en loste, op stukloon. Verdwenen zijn ze, weg is die Waalkade, de ruige cafés, de illegale drank. Soms dronken ze spiritus, anders was het niet vol te houden. Weg. Maar hun verhalen zijn er nog, die staan in De Kaaisjouwers.