Ruud Kuijer (1959) heeft in het duin aan de zeekant van het museum drie manshoge beelden neergezet die een soort estafette doen: Van staffetta (ijlbode in het Itali­aans) is dat woord afgeleid.

 Zoals altijd bij hem zitten er openingen in zijn sculpturen, maar nu is er een logica in de rij van drie, want wat in de ene een gat is wordt in de volgende volume. Het stokje wordt doorgegeven, inderdaad. Ga kijken. Verder heeft hij de golvende vormen van water, duin en zand gebruikt. Zoals hij in Utrecht de materialen van het industrieterrein gebruikte.

 Op de binnenplaats meer typisch Ruud Kuijer: betonnen afgietsels van een halve badkuip en een schelpvormige zandbak. Maar je komt ook kleiner spul tegen in het beton:  wegwerpverpakkingen, hamburgerbakjes, shampooflessen. Aaneengekit en gegoten in mallen.

 Als verrassing is er ook iets zonder titel in schroot (uit 1996) dat me hevig doet denken aan Ijzeren Dichter Theo Niermeijer, die me ooit zo'n werk cadeau deed, dat ik koester.

 Als iemand kunst en omgeving zinnig bijeen weet te brengen is het Ruud Kuijer. 

 Weer begreep ik dat je aan foto's niks hebt in een geval als dit. Je moet er staan, het zien, in z'n proporties. Het kanaal, de spoorbrug, de Centrale en de vingertoppen doen het werk.    
En daar kwam Ruud Kuijer aangefietst, thermoskan koffie en een ontbijtkoek bij zich in z'n fietstas. De beeldhouwer die weet van bekisting, wapening en belasting. 

 In de loods van Werkspoor aan de overkant - waar de Waterwerken gemaakt worden omdat z'n eigen atelier te klein is - staat zijn vijfde sculptuur 'Circuit' klaar voor transport 6 meter hoog, 20 ton.
Maandagmiddag vanaf 16.00 gaat ie over het kanaal, waar Rijkswaterstaat de scheepvaart tijdelijk stillegt.
Ruud is een Hollandse Christo, die weet van de omgang met ondernemingen, autoriteiten en zwaar materieel.