Het leeft, maar je voelt er niet mee, al beroeren ze de hoofdhuid. In een boekenweek met als thema 'De moeder de vrouw' weet ik meteen weer hoe ze mijn haar kamde 'met nat', Een natte kam legde de haren op orde, tot ze weer droogden en verwoeien. Er is een foto waar mijn moeder me op de arm heeft genomen en ik duidelijk probeer me los te maken uit haar omhelzing. In alle vriendelijkheid, met geduld voor de moederrol.

 Hustvedt schrijft helder over de rol van het haar in dit overgangsgebied. Haar zal uitmaken of je een jongen of een meisje bent. Maar de seksuele geladenheid er van verschilt. Samson verloor zijn kracht toen zijn haar werd afgeknipt.

 Husvedt herinnert zich nog hoe haar moeder haar haren 's ochtends uitborstelde, als het weer een 'vogelnest' was geworden, precíes zoals ik het later bij mijn eerste vriendin deed.

 Het begon er mee dat ze als ze als kind een ijsblokje zag het lijflijk koud kreeg. Ze kon er ook niet tegen als tekenfilmfiguren vreselijke valpartijen meemaakten. Het is me niet vreemd, eens heb ik mijn jammerende zusje moeten weghalen uit een Laurel & Hardy-film toen de dikke zijn broek in brand was gevlogen.

 Hustvedt werd overgevoelig genoemd, ze was 'de prinses op de erwt'. We zijn bij de synesthesie, de vermenging van de zintuigen, waarin je veel varianten hebt. Zie je een ander pijn lijden dan kun je die zelf ook voelen. Wanneer je een ander streelt zal je ook jezelf in zekere mate strelen: het 'spiegelen'. Waarmee de grens tussen zelf en ander wordt overschreden. Wat sommigen onprettig vinden, een inbreuk op hun autonomie.

 Maar, wat voel je werkelijk, en wat haal je in je hoofd?

 Niemand leeft alleen. Mensen gaan voortdurend met elkaar om. Maar hoe weet ik dat ik ik ben en jij jij? We zitten allebei in een omhulsel van huid. Een baby weet al waar hij of zij ophoudt en de moeder begint. 

 Wat zeg je als je zegt 'ik' en 'jij'?

 En zo door. Ik lees. Oliver Sachs prees haar werk.