Zoals in het nummer Noises for the leg, waarin een gipsbeen  vreemde geluiden maakte tot het weigerde, waarna Roger met z’n soldeerbout ingreep. In 1971 was ik bij hem thuis in Londen en maakten we een filmpje voor de vpro. Roger had de kern te pakken. Het zal nog lang duren voor een computer een drukke straat  kan oversteken en tegelijk een gesprek voeren over pizzabereiding en bekende voorbijgangers groeten.

 Vanmorgen kwam dit bericht in het Koreaans van mijn Koreaanse vriendin, de dichteres en beeldend kunstenaar Yuri An. Volgens vertaalcomputer Bing zei ze:

 ‘Dan was het gewoon deze tijd van het jaar. Ik slaap al een tijdje, maar iemand heeft het raam gehouden.  Mijn kamer is 4e verdieping, en het is niet makkelijk om het raam te verlaten. Als een blanke naar het touw komt, zullen ze snel de bouw beginnen en het raam eraf scheuren, en dan is hij weer verdwenen. Het is een paar dagen geleden dat het raam niet in de kamer kon blijven met zo ’n plotselinge constructie.  Maar vandaag is het raam uit elkaar gescheurd. Die is gebroken en spoorloos verdwenen. De drie uur van de ontdekking zijn nu in het verleden. Ik ben altijd bang om een kort en frustrerend ding te zijn. Soms ben ik het zat om mezelf moe te zijn, maar ik denk dat het een lange tijd is om alles op het einde van het jaar op te lossen. Er is altijd iets te vinden zonder een bericht. Wat ik ga doen is het weer te noemen.’

 Wij moeten berusten. Dit is ‘Won in translation’.

 Maar, internet-ver­taler BING biedt zijn diensten aan. Zodat ik ook nu weer een tekst lees waarvan niet te zeggen valt wat de vertaling heeft zoekgemaakt of toegevoegd. Wel staat er onder: 'voor regelmatig, op de weg, in seoul verhaal'.

 Zodat ik deze een Dada-achtige tekst overhoud, waarmee ik, Yuri An, heel tevreden ben.

 "bomen lopen niet en maken je eigen weg. De boom is in de wortel van de laatste bladeren en de snelweg is een vloeistof, de snelweg (een groot ding), de weg naar de structuur van het leven, en de weg naar de structuur van het leven. Een boom een van de bomen is een groei van elk moment. Het is een geschiedenis van groei, die niet getolere­erd wordt. De wortels zullen altijd een betere bodem vinden en naar de blauwe lucht gaan. De boom loopt constant in de lucht. Het is heel langzaam. Ik word steeds groter. Het is tijd om te opnemen. Dus de boom is geweldig." 

 "Hij is niet eten in hun stad,

maar op een gegeven moment ik herinner alle omnivoor

met mijn in de alley en tieners.

Hij belde me voor de mens met vlees de geest terug.

Dus het is een beetje triest fluitje klap en lopen weer.

 Ik was niet iets dat een beetje speciaal was als ze waren,

de evenaar en de fluit met de melodie...

Ver weg, dus we elke gewaardeerd.

Dus beter niet miss nacht wolken Higgins bijgevuld

bijgevuld de sterren keek een lange tijd

wensen was ik lopen weer.

 Niet alleen een jaar terug naar huis nog steeds

en ik wou dat veel tijd in de bus terminal

in pacing boven me moeten besteden.

U kunt op elk gewenst moment via het pakket zoals die verlaat,

neem plaats overal,

ik denk dat leven verscheen de plaats van bestemming.

 Laat in de nacht, zult geretourneerde huis

in een kwestie van dagen op de voordeur

van dit boek zien kleine hobbels worden geplaatst.

Terwijl dichters als je terug naar die manier

van loopt zingen geven klopte.'

Ik vroeg Yuri An om opheldering. Ze mailt vanmorgen in haar Engels dat het gaat om een citaat van een van haar favoriete dichteressen waar ze haar eigen gedachten aan toevoegde. Ze is al een jaar uit Amsterdam terug in Korea maar dwaalt nog steeds vaak met haar tas bij het busstation. ‘Als iemand die elk moment kan vertrekken.’.

 Wat ik te zien kreeg was wat Korea en Nederland delen. Watervlakten, wadden. Op de foto's van Yuri An zag ik ook wat ik van de lagune van Venetië ken, rondwadende vissers in lies­laarzen. Watervlakten zoals hier, maar dan met puntjes erin. En eiland in de verte. Schiermonnikoog is een heel Koreaans eiland.

 Ik vertelde haar dat ik bij een tocht naar het uiteinde van de Oosterschelde, bij mooi weer zoals nu, ontdekte dat daar veel auto's aan de dijk geparkeerd stonden van mannen met schepnetten en wat al niet. Kwam je dichterbij dan bleken ze er stuk voor stuk Aziatisch uit te zien en met plastic emmertjes op jacht naar schelpdieren. Geen Hollander in zicht daar. Daar op de grens van iets en niets.

 Haar essay over taal, de akoestische oorsprong van taal, bij de expositie heet Invisible transpara­ncy. Yuri is dus Koreaans voor glas: 'Glas is de naam van stilte, het maakt geen geluid tot je het breekt.'

 'Ik draai me om en voor je het weet zijn mijn voetstappen verdwenen.' Ja, dat kan het wad zijn.

 Het begint met een Preface, waarin Yuri An - hij of zij, ik denk zij - zegt 'ik schrijf deze zin ver van de plaats die ik verlaten heb, mijn thuis. Dus is het niet alleen vreemd maar tegelijk een plaats om veel nieuwe ontdek­kingen te doen. Desalniettemin heb ik dit af­gelopen jaar in complete angst voor iedereen geleefd. Ik heb de toren van Babel zelf gebouwd. Zat ver in de hoek en keek naar de muur van mijn kamer.'

 Dit bundeltje, in Chinees vloeipapier met daarop het symbool voor bos - drie boompjes - lijkt een eerste stap buiten de deur. Het is opgedragen aan de lezer: 'Aan u, aan ons heden.' Was getekend 'Here in Amsterdam, Yuri An, 2012'. Merkwaardigerwijs is Yuri An volstrekt onvindbaar op Internet. Wie weet iets? Het eerste gedicht heet 'Onverenigbare tijd' en gaat over een verloren liefde. Daaruit deze regels:

'Een tijdlang

heb ik de tijd weggesloten

herinneringen aan jou ingeprent in mijn kamer

Sporen luchtdicht weggesloten

Levende momenten, gevangen, versgeplukt

Wat jij en ik uitwisselden

adem

lucht'

ps. Gevonden. Op Facebook. Ze komt uit Seoel en deed de Rietveld Academie.