De provincie Utrecht nodigt ons van harte uit voor een 'bijzondere happening' waarbij een kunstwerk op de rotonde Lopik wordt onthuld. De rotonde maakt deel uit van het zg. 'RotondeLab' van de provincie Utrecht. Ondernemers in de buurt kregen een stem bij de inrichting van 'hun' rotonde. Op vrijdag 6 februari as. vanaf 18.00 houden de ontwerpers, schrijver/fotograaf Hans Aarsman en Erik Kessels (van KesselsKramer) ter plaatse 'een enerverende inleiding' over de ontstaansgeschiedenis van het rotondekunstwerk. Om 19.00 volgt de onthulling. Hoe gaan ze zich hier uit redden? Plaats: Metaalbewerking bv, Bedrijfsweg 3, 3411 NV Lopik.

 Thema's uit zijn werk komen aan bod: kindertijd, oorlog, het thuisloze, de spanning tussen herinnering en vergeten, met een uitweiding over de Duitse dichter Hölderlin. De tekst wordt toegelicht met niet eerder getoond materiaal uit Sebalds archieven. De Stuttgart-lezing is in Passa Porta verkrijgbaar in een geïllustreerde uitgave.'Hier worden niet zomaar bronnen opengelegd, Sebalds hele manier van denken en zien ontvouwt zich.' schreef de Süddeutsche Zeitung.Donderdag 5 februari as. is er in Passa Porta om 20 uuur een Sebald avond met oa. Florian Höllerer van het Literaturhaus Stuttgart, Stefan Hertmans en Jean-Pierre Rondas van Klara, oa over de sporen van België in Sebalds werk. De stem van Sebald is te horen in een radio-interview met Rondas uit 2001. De avond verloopt in het Duits. Ik zal er DV zijn. Info en reserveren - info@beschrijf.be - www.beschrijf.be

A.Dansaertstraat 46 - 1000 Brussel, BelgiëNiet ver van de Beurs.

 Eerst de braafheid. Wie verzint zoiets? Wie houdt het vrouwen voor, met vermanende vinger? Vroeger mannen, de kerk. Je ziet hier heel wat voortreffelijke vrouwen uit de bijbel en de klassieke oudheid op prenten en schilderijen.Daarnaast kroop het bloed altijd waar het niet gaan kon. Schoonheid was gevaarlijk, het enige wapen: Cleopatra, Judith, Salomé. . Maar sinds de emancipatie bepalen vrouwen zelf hoe ze optreden.

 En wat? Wat werd het verschil? De zangeres Madonna haalde het meesterstukje uit van tweeën één te maken. Zo ontstond de moderne supervrouw. Een onbestaanbaarheid. Een schitterende onoplosbaarheid.Daar fietst ze, perfect aangekleed en opgemaakt, op hakken, met een kinderbakfiets vol grutIk knijp in m'n arm en realiseer me dat de partnerkeuze - wat mannen zich ook in hun hoofd halen - vanouds berust bij de vrouw. De man staat er beteuterd bij.

Mijn vader hield me voor: 'Er zijn meisjes om mee te trouwen en meisjes om mee uit te gaan.' Mijn moeder was de ideale vrouw van de jaren '30, mooi, maar ook weer niet niet te. Een toegewijde echtgenote, die voor de kinderen zorgen prettig vond. Vervuld van huiselijkheid. Wijs was ze ook. Ik heb haar nooit horen schaterlachen of zien dansen. Gehoorzaam was ze, en zachtmoedig.Wat ik meekreeg is dat je moet oppassen met mooie vrouwen. Schoonheid brengt list en bedrog. Daar waren de voorbeelden uit bijbel en oudheid van Eva, Judith, Salomé, Cleopatra en Delilah niet voor nodig. Bepaalde tantes, ik noem geen namen, waren genoeg.

Dagenlang op 1300 meter hoogte opnamen maken van een vibrafonist die zich met de elementen meet.De akoestiek van een boomloze berg, bij nacht en dag, bij regen en onweer. En dan wat je als luisteraar overkomt tijdens de 80 - gemonteerde - minuten die de opname duurt. Er zijn er die hem na beluistering op 40 minuten schatten. En, bij elke keer luisteren klinkt de opname anders. Hoe lang duurt nu toch de regenbui? Het blijkt twintig minuten te zijn, ik had hem echt veel korter geschat. Een opname die steeds verandert kan steeds opnieuw beluisterd worden. Je merkt dat je zintuigen, het horen, zien, voelen, ruiken, hand in hand gaan, dat je dus werkelijk met heel je lichaam luistert.Dinsdagavond vertelt Floris in De Avonden wat hem in Noorwegen overkwam.

mijn haren kwamen verrukt van de grondovereind lijk duizend zachte komma’sen directement trok ik niet alleen mijn klerenmaar mijn lijf zelf met alle fluwelen weerhakendie ik aan me hadhad ik mijn allesuitgetrokkenen buitenachter die deuren in mijn hand daar stond de wereldvol paniek op mij te wachtenmaar ik meneerik op mijn zonverlichte bodemmet de schuine lucht in postvakken boven meik stond wezenloos op mijn eentje te bloeientussen ijzeren kasten lijk een openeen vochtige bloedrode brief Vrede zij met hem, de Belg, de Palestijn.

Door mijn griep miste ik de film, waarvoor Dan Geesin, Esthers echtgenoot, geluid en muziek heeft gedaan. Hij vroeg me afgelopen zomer even het geluid van een discjockey voor hem te doen en dat zit nu in de film naar het schijnt. Rifka Lodeizen ligt in bad, ergens in Zeeuws-Vlaanderen, met de radio op de lokale zender en daar ben ik de stem. Vandaag gooide Dan de CD met de filmscore in de bus: indrukwekkende nieuwe muziek en liedjes, waarover later meer.

 'Beste KunstDoelsympathisant,Zoals gevreesd zijn deze ochtend de bulldozers Doel binnengereden en is het voormalige restaurant Saeftinghe, gelegen aan de voet van de Molen, tegen de vlakte gegaan.Het is duidelijk dat de Vlaamse regering geen rekening houdt met het verzoek van bijna 1800 sympathisanten (...).' Alleen cultuurminister Bert Anciaux schijnt sympathie te hebben voor een kunstenaarsdorp.

 Er is een samenkomst, morgen, dinsdag 27 januari om 11 uur aan de afgebroken Saeftinghe (aan het einde van de Engelse Steenweg). Raadpleeg de nieuwsberichten op www.kunstdoel.net

 Ik kende een Hyancinth, een echte. Zij was de moeder van een schoolvriend. Het gezin bewoonde een portiekwoning in de Vruchtenbuurt tot ze een huis op stand aan de Frankenslag konden betrekken. Daar werd Hyacinth bijna gek van deftigheid. Ze sprak over de buurvrouw als 'de buurmevrouw'. Ze speelde piano, klassiek. En op zekere dag deden haar kinderen haar de destijds beroemde langspeelplaat cadeau waarop de piano was weggelaten. Daarop stond dus een symfonieorkest zonder de pianosolopartij. Dit ten behoeve van amateurs die zich ook eens op het podium wilden wanen. Mijn vriend en ik kwamen uit school en troffen haar aan. Nog zie ik haar verhit, met verwarde haren achter de piano zitten, roepend 'ze gaan te vlug'. Steeds weer moest de plaat worden opgezet, steeds weer raakte ze achter bij het orkest. Dit had Patricia Routledge toch nog wel voor me willen spelen?