Wat me het meeste trof was de blueskant van de nieuwe wonderman. Eigenlijk deed hij in z'n eentje een hele band. Speelde solo en ritmegitaar en baslijnen. Niet heel anders dan de - door Hendrix bewonderde - Muddy Waters in z'n vroegste tijd, nog voor hij de bluesband uitvond, met tweede gitaar, bas, piano, mondharmonica en slagwerk.Eigenlijk hoor ik tot vandaag het liefst één stem, die me een verhaal vertelt, door hemzelf begeleid. En die bijvoorbeeld zingt. Can you see me? Begging you on my knees Can you see me baby?Baby please dont leaveYeah if you can see me doing thatYou can see in the future of a thousand yearsCan you hear me? Cryin all over townCan you hear me baby? Crying cause you put me downWhats with yaIf you can hear me doing thatYou can hear a freight train coming from a thousand milesCan you hear me? Singing this song to youAh you better hold up your earsCan you see me baby? Singing this song to you

Er is blues, bijna werd de achterkant van de eerste single Hey Joe het Howlin' Wolf nummer Killin' Floor. En er was Bob Dylan. Wiens ongeschoolde, parlando zangstijl Hendrix overnam, net als veel uit zijn manier van tekstschrijven. Chas Chandler, bassist van de Animals haalde hem naar Engeland. Hij heette toen Jimmy James. Chandler maakte van Jimmi Jimi. De achternaam Hendrix - zijn echte - kwam terug. En al pratend ontstond The Jimi Hendrix Experience. Het horen van Jimi Hendrix was een ervaring. De door Chandler en Jimi uit audities gekozen begeleiders, kregen een dienende rol. Blues en Bob Dylan. Hendrix en hij hebben elkaar één keer ontmoet, maar toen waren ze allebei zo stoned dat ze - volgens Dylan - alleen maar urenlang hebben gelachen.

Op die dinsdag maak ik in De Avonden een twee uurs aflevering (20.00-22.00) over 'de poëzie van Jimi Hendrix', samen met Wim Brands, de dichter Jacob Groot en de gitarist Jacques Biko.Aan de lijn uit Pistoia komt Caesar Glebbeek, co-auteur van het standaardwerk 'Jimi Hendrix Electric Gypsy' (St.Martins Griffin, New York - 2e druk 1995) en uitgever van het Engelstalige Hendrix-tijdschrift UniVibes. Anders dan het verhaal wil was Hendrix een zachtmoedige, dichterlijke natuur. Zijn jeugd in Seattle verliep chaotisch, zijn ouders waren onmogelijk. Hij had een mooie, drankzuchtige moeder (zij stierf) en een vader die - samen met haar - danskampioen was. Hij stotterde, maar toen hij eenmaal een ukelele met 1 snaar vond keerde alles ten goede. In militaire dienst werd hij parachutist. De geluiden van vliegtuigen en van de vrije val zijn in z'n gitaarspel zeer herkenbaar. Later meer

 Mensenfoto's. Met opmerkelijk veel ruggen. Geklede ruggen. En licht dat over plooien in kleren valt. En verder totalen. Met daarin een zeldzaam oog voor compositie, of beter het zien van regelmatigheden en ordeningen in de werkelijkheid. Want ik verdenk haar niet van veel regie en arrangement. Voor wie zelf foto's maakt heel inspirerend. Je kunt altijd meer zien dan je ziet. Die ruggen snap ik, niemand wordt boos. Ruggen rebelleren zelden. En wat zijn ze opeens welsprekend.

 Het bijbehorende boek met veel foto's en teksten bevat stuken van Tijs Goldschmidt, over het afgebeelde mensengedrag en van Hans Aarsman over 'de onafheid' in deze foto's heet 'Theorie van de Straat' (Nai publishers). Wim Brands sprak op 22 october met haar in De Avonden. En anders, er komt vast een volgende gelegenheid.

Willem van Dulmen schrijft bij deze jubileumaflevering: ‘Dit soort bruggen is een standaardbetonproduct in de polders langs de Peppelweg tussen Gorinchem en Schoonhoven.’

Vanavond maakte ik de première - nu ja, eerste try-out - mee. De stem van Duinker en de trompet van Eric Vloeimans in samenspraak op het podium van de Orfeos Studio in Amsterdam. Een stem en een trompet. Reagerend op elkaar. Improviserend? Van te voren merkte ik dat de afspraken minimaal waren. Duinker had wat velletjes tekst bij zich waaruit hij al doende zou gaan kiezen. Vloeimans had voor de zekerheid wat uitgeschreven stukken bij zich, maar die bleken niet nodig. Hij concentreerde zich, en het gebeurde. Wie zich aan wie aanpaste was amper te zeggen, wederzijds ging het. De trompet volgde intonaties van de stem. De stem maande de trompet. En zo ontstond en stukje muziektheater dat zichzelf rond maakte. Je zag de opluchting dat het werkte en daarna het besef van nog meer mogelijkheden. Als dit kon, kon er nog veel meer.Ik heb ze vooraf en achteraf ondervraagd. Maandag is er iets van te horen in De Avonden.

Bij Seraing, aan de Maas valt het winterlicht op rollen staalplaat waarvan er elke drie minuten twee worden opgetakeld en door zware vrachtwagens weggereden. Dit onder een betonnen spoorwegviaduct.Verderop torent een fabriekscomplex boven een muur uit. Geen bord geeft informatie over het bouwwerk en wat daarbinnen gemaakt wordt. De kerken en paleizen van de industrie verrassen altijd weer. Inspireren doen ze ook. Toen - na een schier eindeloze tijd van 'blokkendozen' - de vraag was hoe nu verder met het bouwen gingen mensen als Rem Koolhaas te rade bij de industrie. Zo werden gebouwen als de Rotterdamse Kunsthal een soort fabrieken. Maar ze missen iets. Ze stinken niet.

Met een powerpoint presentatie en een microfoon zal Gummbah naar eigen zeggen zorgen voor een hilarisch half uur. Ik herinner me zijn tv-optreden in Poelmo, slaaf van het Zuiden en ben benieuwd. Het optreden maakt deel uit van een avondvullend programma van het studentenblad Propria Cures 'tegen de literaire terreur in Nederland'.Het begint om 19.00 uur.

En begreep het vergeefse. Ondanks de Belgische vlaggen aan viaducten is en blijft het een Waalse of in het Vlaams gezegd 'Franstalige' actie. Enkele tienduizenden demonstranten, van wie hooguit 30% Vlaams, kortom, vergeet het maar. Dat lijkt de toon van de Vlaamse pers en van VRT na 162 dagen kabinetsformatie. De pijnlijke waarheid van de mars: Wallonië is arm, daarom heeft het België nodig.Tijd om een comité op te richten: 'Nederlanders voor België'.Later meer.

Des te leuker was dat ik hem een paar maanden later tegen het lijf liep op het Rembrandtplein.'Jij hier, maar dat is onmogelijk,' zei ik.'Incognito,' zei Pé. 'Ik neem poolshoogte. En schoot schielijk een steeg in.Hij bemoeide zich met popmuziek, net als ik. De laatste keer dat ik hem meemaakte was bij een opname van Herman Brood, voor wie hij teksten schreef. Op 3 april 1977 namen we die op in Hilversum met een gelegenheidsband. Herman Deinum op bas en gitaren van Tokko Imker, Peter Smid en Rudy de Queljoe. Hans Lafaille drumde, Herman speelde piano en popschrijver Bert Jansen probeerde mondharmonica te spelen. Terwijl Pé stilletjes toekeek namen we de begeleidingstracks op. Dat duurde nogal. De technicus werd onrustig. Brood gaf geen krimp. Tenslotte was er nog een half uur om zes nummers in te zingen.Herman verdween met zijn roze plastic etui naar de toiletten, keerde welgemoed terug en zong ze achter mekaar in: 'Laat die band maar gewoon doorlopen'. Goed bij stem ook. Later verloor hij die. 'Lepers & the dead' herinner ik me. Pé was opgetogen. Er bestaat een bootleg van.