'het was zo plotseling stil dat ik de taart/ kon horen groeien,/ het rozijnendeeg in onze keuken en in alle keukens/ overal ter wereld, het getiktak

 van de klok, en verder geen geluid -/ behalve een vibrerend en licht trillend/ klein zwart puntje op het raam, een vlieg/ actief met zijn alarmbel van chitine.

 in de kelder niemand, slechts de schemer van volle planken, koele inmaakpotten/ van kleurig glas, leeg de kinderkamers,/ salon, wc, en in de rommelschuur

 een geest van heel oud gras, ik sloot de poort,/ passeerde schuttingen, warm door de zon,/ verdubbeld door de geur, ik liep het dorp uit,/ langs velden, weiden, meren, door een bos,

 tot ik tenslotte bij die rode boom kwam (met aan mijn handen nog het meel)/ die oprees uit het gras zoals een droom/ rijst uit een slapende, een taj mahal

 van blad en winden, vlammende pagode,/ een stralen, en toen plotseling een helder/ geschater boven mij, het volgepakte/ takwerk toen ik omhoogkeek, en daar zaten ze alemaal’

uit: Regentonvariaties, vertaald door Ria van Hengel

*

licht ik het deksel,

kijk ik in het enorme oog van de merel.

*

klokte slechts even

als je hem kwaad een trap gaf,

gaf echter niets prijs.

*

alsof de hades

via hem bovenkwam om ons af te luisteren.

*

oud als de tuin en

met de geur van een bosmeer.

stond daar, een vat styx

*

licht ik het deksel,

deins ik terug. het lied van

de merel donkert.

(...)

 Maar alles overtreft het openingsgedicht over de sluipgeer (zevenblad), dat zo begint:

'niet te onderschatten: de sluipgeer, met de begeerte al in de naam, daarom

de bloemen die zo zwevend wit zijn, kuis

als een tirannendroom.'

(...)