Handschoen

 Kenneth, de jongste van de gebroeders Caulfield - die in Catcher in de Rye Allie zal heten ‑ is behalve baseballfan ook literatuurfreak.

 Zo komt het dat de twaalfjarige op de vingers van zijn baseballhandschoen literaire citaten heeft staan, zodat hij in het veld kan blijven lezen. Van Robert Browning: 'I would hate that death bandaged my eyes and forebore, and bade me creep past'. Losjes vertaald als 'Ik zou het verafschuwen als de dood mij zou blinddoeken en me zou beletten en verbieden er omheen te sluipen.' Niet zo'n vreemd citaat voor een jongetje met een hartkwaal, zegt de verteller.

 Een eerste honkman heeft soms lange pauzes, zeker als zijn team aan slag is. Ik weet ervan uit het voetbal. Soms, toen het totaalvoetbal nog niet was uitgevonden, had je als verdediger lange tijd niets te doen. Je stond te vertinnen met een krant onder je shirt.

 Ik was twaalf, net als Kenneth. We speelden uit tegen VUC, op het oude terrein met de houten tribunes langs de spoorbaan. We stonden 4-0 voor. En ik kon ik mijn ogen niet afhouden van de treinen achter het andere doel. Zou er een loc uit de nieuwe serie 1000 voorbij komen? En ja, er kwam er een, die me zo afleidde dat ik pas bij m'n positieven kwam toen de bal al achter me in het net lag.

 Dat Kenneth rood haar heeft, net als ik toen, kan geen toeval zijn. Hij verbrandt in de zomer, zegt Salinger, 'op de manier van roodharigen'. Met roodharigen is vaak wat.

Tags: 

Salingers surrealisme

 Van de drie nu verspreide onbekende verhalen van J.D.Salinger is The Ocean Full of Bowling Balls (1942) veruit het merkwaardigste. Zeker loopt het in karakters en toon vooruit op Catcher In The Rye - en Franny and Zooey - maar er gebeurt nog iets. Iets dat verder in Salingers werk niet voorkomt.

 De titel zegt het: een zee vol bowlingballen. Je denkt aan een schilderij van Magritte. De bowlingballen komen voort uit een verhaal dat Vincent, de oudste van de drie broers Caulfield, aan het schrijven is. Over een man die van zijn vrouw niets mag dan eens in de week bowlen, wel met zijn eigen bowlingbal. Niet alleen sterft de man, ook de bal wordt het huis uit gegooid.

 Dat vindt de twaalfjarige Kenneth Caulfield, jongste broer en hartpatiënt te erg. Hij eist dat Kenneth het eind verandert. Die gooit het verhaal weg.

 Dan gaan de broers naar zee. Kenneth wil per se zwemmen, al wordt de lucht donker en is de zee plotseling vol bowlingballen. Hij overleeft het niet. Hoe de zee zo plotseling vol bowlingballen komt wordt door Salinger niet verklaard. De enige aanwijzing die de lezer heeft gekregen zit in het door Kenneth afgewezen verhaal van z'n broer. Wat Salinger betreft zijn bowlingballen dodelijk.

 Een prachtige manier om onbestemde dreiging weer te geven. Al heeft hij zich nadien niet meer zo ver buiten de werkelijkheid begeven.

 ps. Het verhaal werd eerst afgewezen door Harpers Bazaar en later door Salinger teruggetrokken.

 

Tags: