Calatrava in Luik

In Luik recht tegenover het nieuwe station Guillemins gelogeerd, dat dit jaar afkomt. Het ligt onderaan een vrij steile bergwand waarop wat 19de eeuwse villa's verbaasd toezien. Vanuit het station kom je in ongeschonden straten uit de vorige eeuw waar je kunt eten en drinken aks vanouds.

Met boven je hoofd dat uitzonderlijk sierlijke ding dat soms doet denken aan een rog of ander zeedier dat z'n vinnen uitslaat. Bij avond werkt het eens te harder. Als België's aanzien bepaald wordt door het naast elkaar bestaan van ongelijksoortigheden, dan is dit een toppunt van Belgisme. Architect is de Spanjaard Santiago Calatrava (1951), die net zo makkelijk bruggen bouwt als andere constructies. Hij is gespecialiseerd in ongewone vormen. Zo maakte hij in Venetië de brug op de Piazzale Roma en ook een over het Canal Grande.In 1999 kwamen Calatrava-bruggen in de Haarlemmermeer (Harp, Citer en Luit, niet zeuren over roest). Hij ontwierp het TGV-station Lyon- St.Exupery en in het Olympisch Park van Athene oa. de overkapping van het stadion en de overdekte wielerbaan. Ook zeer overtuigend: het Milwaukee Art Museum. Neem een treinkaartje vanaf Liège-Palais (binnenstad) en rijd het wonder binnen. Liefst 's avonds.Loop het station uit en denk aan Paul Delvaux.

en dit is maar een fractie

Markt in Luik

Vanmorgen vroeg was ik op de markt in Luik. Een groots evenement dat zich vooral afspeelt langs de linker Maasoever, ook degene die in de zon ligt, als die er is. Kilometers lang, die markt.

Al heel in de vroegte wordt de stad afgezet en worden de spullen aangevoerd. Meest groenten en fruit van werkelijk alle soorten. Daarnaast eetstalletjes, wat kleren en onzin, maar meest verse waar. De klandizie is net zo veelsoortig. Ze vormt een optocht die uren duurt, in twee richtingen. Leven in de stad die je gewoonlijk dood waant. Alle nationaliteiten, rangen standen en rassen komen hier voorbij. Soms dacht ik onwillekeurig dat het om een soort demonstratie ging, een betoging voor multicultureel samenleven, maar nee, het was gewoon markt. Alleen uitzonderlijk uitgestrekt. En het is echt elke zondag.

Italiaans restaurant in het nieuwe West Palm Beach
...en bij avond: fonteinen.

De Amerikaanse fuik (2)

Wat Tracy Metz schrijft geeft te denken, De 200 miljoen Amerikanen vormen nog steeds de consumerende motor van de wereldeconomie. Maar de motor hapert.Het gesloten systeem van te duur wonen, te ver rijden, dik worden van gebrek aan beweging, kortom de American Way of LIfe heeft de meest verontrustende component: van alle: wantrouwen in overheidsbemoeienis.

Amerika drijft een fuik binnen. Wie kan iets ondernemen? Vervuiling, energie- en watergebrek dreigen. Phoenix, Arizona is weldra de derde stad van het land, maar zonder airco kun je er niet kunt leven. Hoop is gevestigd op regionale politici zoals Schwarzenegger in Californië, die echt iets gedaan kreeg tegen de luchtverontreiniging. Niet op Washington. 'Leadership.' Kan dat van Obama komen? Van McCain? Kleine kans. Of op particuliere initiatieven. Zoals dit compleet nieuwe stadscentrum. Uit de grond gestampt voor het winkelend publiek in West Palm Beach. Een prefab Italiaans stadje verrees.

Tracy Metz vanmiddag in Leiden

De Amerikaanse fuik (1)

Tracy Metz, journaliste verbleef een jaar in Harvard om de Amerikaanse manier van bouwen en stedenplannen te bestuderen. Daar kwam een verrassend boekje uit: 'Op de grond' (Architectura & Natura), waarover ze maandag na 21.00 ter horen is in De Avonden.

Pas na haar vertrek brak de Amerikaanse 'kredietcrisis' (hypotheken!) uit, maar 'Op de grond' geeft achtengronden die hem begrijpelijk maken: de huizenprijzen zijn in 20 jaar verdrievoudigd. Het gemiddelde huis in de VS is in 50 jaar twee keer zo groot geworden. Gazons en garages zijn gewoon. In rijtjeshuizen of flats of flats wonen alleen armen. Natuurlijk zijn die huizen - en het werk - alleen met lange autoritten te bereiken. De Amerikaanse parkeerplaatsen beslaan een oppervlak zo groot als heel Engeland. Tracy Metz: 'Amerika heeft voor het eerst ruimtegebrek'.

1954
1901 (1)
1901 (2)

Internet Archief (2)

Het Internet Archief, ja natuurlijk, het Internet Archief! En of ik dit filmpje kende? Nee. Een verre voorloper van de beroemde scène met Marilyn Monroe in 'The seven year itch' (1954), op het rooster van de ondergrondse. Waarbij Marilyn - zie foto - een handje geholpen werd.

Maar wat gebeurde er nu in 1901?New Yorkers wisten ook toen al dat er warme wind omhoog blaast uit zo'n rooster. Ze lopen er omheen. Kijk maar. Tot dat ene stel komt. En, let wel, al die tijd houdt de cameraman zijn lens nauwkeurig op het rooster gericht. Afgesproken werk, ook toen.Film.

Benny Jolink

Benny Jolink

Benny Jolink heb ik nooit ontmoet, zelfs niet door de telefoon gesproken. In mijn discjockey-tijd (1967-1976) draaide ik naast klassieke blues en Amerikaanse en Engelse nieuwigheden ook wel nieuwe Nederlandse muziek. Met mate. Als je Robert Johnson en Sonny Boy Williamson liet horen dan waren Cuby & the Blizzards toch bedenkelijk. Daar heb ik later met Harry Muskee - allebei John Lee Hooker-fans (de solo-opnamen) - nog eens lang over gepraat.

In 1974 zat bij de wekelijks binnenkomende stapel democassettes van nieuwe Nederlandse groepen iets in een vrijwel onverstaanbaar Achterhoeks accent. Goeie naam, 'Normaal'. Ik weet nog dat ik aarzelde. ''t Is klooten hier' was een primitieve Country & Western, waarop iemand lapsteel probeerde. Maar toch. Nee. Te simpel. Niet gedraaid. Jarenlang heb ik daar spijt van gehad. En laatst bij het opruimen vond ik die cassette terug, met dat handschrift. En gaf hem aan radio-archivaris Nienke Feis. Wat er toen gebeurde, zie links.Excuus, Benny.

smalfilm

Internet Archief (1)

Het Amerikaanse Internet Archief is een non-profit organisatie. Een Internet bibliotheek, die toegang wil geven tot al wat er inmiddels is gedigitaliseerd in beeld en geluid, opgericht in 1996 in San Francisco

Eind 1999 werd het professioneler en ontstonden er afgeronde en goed beschreven collecties. Het Archief heeft oude en recente tekst, audio en film. Een schatkamer waarin je lang kunt dwalen..Ik stuitte op een hartbrekend filmpje waarin een jongetje in de jaren '40 leert hoe smalfilm werkt. Maar er is zoveel meer, ik noem maar: een vroege, onbekende Buster Keaton, huishoudelijke instructiefilmpjes (stofzuiger) van het soort waar de dichter Jan Baeke bij zweert en uit 2006 een echt rijdende fiets-autobus, voortbewogen door de passagiers zelf. Waarover later meer.

Tags: 

Klaagkoren

Er bestaat een mondiale organisatie van Klaagkoren. Van Finse Schreeuwkoren wist ik, van Klaagkoren niet. Wel van klaagvrouwen die zich sinds de oudheid in het Middellandse Zeegebied verhuren bij sterfgevallen.

De klaagkoren-organisatie werd begonnen door de Finnen Tellervo Kalleinen en Oliver Kochta-Kallleinen, in 2005. Het eerste Klaagkoor ontstond overigens in Birmingham. Pas daarna werd het Helsinki Klaagkoor opgericht. 'Een Klaagkoor nodigt mensen uit hun beklag te doen over wat ze maar willen. En hun klachten luidop uit te zingen met medeklagers. Individuele klachten worden zo tot bemoedigende koorzang.'Ook komische klachtenkoren doen het wereldwijd goed. De teksten bevatten meest dagelijkse irritaties zoals 'Mensen praten met een gemaakt accent om deftig te doen', dat vraagt om imitatie. Vreemd voorbeeld. Als het erop aankomt, waarover zou ik me zelf dan in koorverband wiilen beklagen? Over de wielklem? Maar die is juist afgeschaft. Over wat ''ze'' in Den Haag uitspoken? Over? De eerste hit in Birmingham ('de reet van Engeland') had als refrein 'I want my money back'. Nee, de klaagcultuur is niks voor mij. Zoals mijn moeder zei ''zelfs niet voor de grap''. Er is intussen een documentaire in de maak over Klaagkoren, bij de Deense Fine & Mellow film productions.ps. Wim Bloemendaal meldt: ‘Ik kijk niet dagelijks naar "The One Show" op BBC1, ( acht uur onze tijd) maar ik heb er regelmatig een klaagkoor op zien treden, dat dan een behandeld onderwerp bezingt.’

Martijn den Ouden neemt ons mee op excursie naar de speculaasfabriek
Rottekoppen op het podium

Rietveld op Weerwoord

Stand-up comedy, gedicht, hoorspel, kort verhaal, tegeltjeswijsheid, liedje. Allemaal tekstvormen die gewoonlijk strikt gescheiden worden gehouden.

De afdeling Beeld en Taal van de Rietveld Academie gooide ze ongenadig door elkaar tijdens hun bijdrage aan de vierde editie van het Amsterdamse 'Weerwoord festival' in de Leidsepleintheaters, vorige week. In de Avonden vanavond na 21.00 opnamen van wat ze op de zaterdag deden in De Balie. Met muziek van het verbazende huisorkest, het trio 'Rottekoppen'.

de tuibrug bij Heusden

Beton (23)

Betonscout Willem van Dulmen fotografeerde de betonnen tuibrug over de Bergsche Maas bij Heusden.

De Bergsche Maas, genoemd naar Geertruidenberg, de jongste van de grote rivieren. Gegraven in 1904 opdat Maas en Waal niet langer samen zouden vloeien bij het machtig Loevestein, met als gevolg wateroverlast, zoals sinds 1273 regelmatig gebeurde. Er is in die omgeving meer mooi beton.

Pagina's