Dan Geesin gaf me de CD met de filmscore. In zijn composities gebeuren nieuwe dingen, wat ook lijkt te komen door de piano, die meer spaties maakt dan zijn orgeltje, en vreemde overgangen.   
In deze filmmuziek werkt Geesin voor het eerst ook met lichte percussie - wat klinkt als messen en vorken. Dat maakt zijn geluid losser, geeft beweging, doet het zweven.
Zo ondersteunt de muziek (en het geluid) perfect de tastbare filmstijl van Esther Rots.  
En 'Title music' is een meesterwerkje.

Nu vergeet ik het nooit meer. In alle Autobahntoiletten hangt deze poster. Wat 'wirkverstärkt' betekent vertelt m'n Kramers Woordenboek niet. Het moet zo'n toevoeging zijn als 'dermatologisch getest'. Duitsland, apothekenland.  

Dit is een gemengde techniek, van bakstenen muren en steunen van gewapend beton.
Het is vrijwel onaangetast, de danszaal met het podium is er nog, net als het restaurant met Elbe-terras.
De halfronde erker had open moeten worden, maar al tijdens de bouw kwam er toch glas in. 
In 1996 is het gebouw teruggebracht in de oorspronkelijke staat.

Er staan in de stad nog andere Bauhaus monumenten als de 'Meisterhäuser', de lerarenwoningen. In een andere stadswijk zijn Gropius' machinaal vervaardigde woningen á la Betondorp niet erg herkenbaar meer.
Het erfgoed van de negentiende-eeuwse industrie is er ook. Ik zag de Dessause brouwerij. Van de immense gist- en suikerfabriek aan het spoor is een groot deel verdwenen.
Hier werd niet alleen suiker gemaakt. IG Farben-dochter Degesch, de Deutsche Gesellschaft für Schädlingsbekämpfung (ongediertebestrijding) maakte ook blauwzuur. Een deel ging naar de Wehrmacht, ter bestrijding van luis. Een ander deel ging in soepblikken als het vernietigingsgas Zyklon B naar Auschwitz.

 Vandaag werden de winnaars bekend van de Fotoprijzen van het Nederlands Fotomuseum.
Ze zijn bedoeld om jong talent te stimuleren. De prijs staat open voor alle studenten aan een fotografieopleiding en wordt gesponsord door het Verbond van Verzekeraars, Nikon Nederland, de Steenbergen Stichting en het Nederlands Fotomuseum.

 Er waren 207 inzenders, in totaal werden 1.377 foto's ingestuurd. 
De jury voor de categorieën 'thema' en 'vrij werk' bestond uit Wim van Sinderen - voorzitter (curator Fotomuseum Den Haag), Rob Hornstra (fotograaf) en Kim Knoppers (tentoonstellingsmaker).
En dit zijn twee resultaten. Uitgelichte, dooiige stemmigheid en anekdotiek uit de tijden van Bert Haanstra.
Pijnlijk. Ik zou zo graag een Vrije Fotoprijs instellen, voor ingestuurd en bij elkaar gegraasd werk van internet. 

 Schreef ik gisteren. Maar de prijs bestaat al. Hij heet De Kleine Hans. Kijk maar.

 'Ben er net een paar weken geleden geweest.
Dit enorme complex is een vroegere TBC-kliniek (vandaar verborgen in gezonde lucht) en was volledig selfsupporting met bakkerij, wasserij, desinfectie etc. En vandaar ook de aparte spoorlijn.
Na de Tweede Wereldoorlog was het het grootste ziekenhuis van de Russen buiten Rusland, tot rond 1993 de Russische troepen zich terugtrokken. In de omgeving van Beelitz waren trouwens ook de buitenhuizen van de Oostduitse partijtop te vinden.

 Op dit moment zijn er grootse plannen om van het complex ook een culturele plek te maken. Ik belandde er omdat Harry Heyink - docent aan de Rietveld Academie er al voor het achtste jaar in een van de grootse gebouwen van Beelitz Heilstätten de European Exchange Academy organiseerde. Kunststudenten uit allerlei landen (o.a. Canada, Amerika, Finland, Engeland, Spanje en Nederland) komen hier vier weken lang bijeen. Ik was er als 'advisor' een week.'

 Dwars door het schilderij heen de werkelijkheid.
Boven zien we een - te dunne - plaat triplex.  
En links een mat of iets dat daarop lijkt.

 Zou het een stuk linoleum met houtfineeropdruk zijn?
Ik denk het.

 Daarmee zou het dubbele motief van de hele voorstelling verklaard zijn
Twee gemankeerde ‘planken’ zijn dit..
Eén van te dun triplex en één van linoleum dat op hout moet lijken.  
Beide zakken door.

Hoe wordt ons beeld bepaald van een unieke oude stad als Delft?
Nijenhuis beschrijft dat beeld als een geheel van schitterende toevalligheden, toenemend bepaald door film en tv. En zeker ook door de eigen camera's van de toeristen.
Hoe kwam het zo? Hij haalt Schopenhauer aan over het unieke in de kunst, dat voortkomt uit botsingen van tegenstrijdige krachten. Zo is de binnenstad van Delft het resultaat van een lange stagnatie in de achttiende eeuw. Pas in de loop van de negentiende kwam er schot in met de stichting van de TU en de aanleg van de Gist en Spiritusfabriek. Echter geen van beide raakte het bevroren domein van de binnenstad. Toeval en nog eens.
Komt het zien, het raadsel Delft! Dinsdagavond acht uur in 38CC, Gebouw Bacinol 2 aan de Hooikade 13 te Delft. Bij de tentoonstelling 'Buiten de Muren' van beeldend kunstenaars Coen de Jong en Ni Haifeng.

Ons gesprek is morgen te horen in de Avonden, na 21.00. 

 De steunen van het plankje - en het plankje zelf - zijn nog niet gekleurd. Het plankje buigt ook nog niet door.
En ze worden nog niet met geel plakband tegen de muur gehouden. Hoe zit dit? Wat gaat er mis met het plankje tussen gisteren en vandaag?

 Het gele kleedje (of wat is het?) ligt op ongeveer de zelfde manier als gisteren op zijn twee steunen. Alleen, de twee plakbandjes ontbreken nog. Werden die aangebracht 'voor de zekerheid'?

 Zonder titel deze, deze.
Slot volgt morgen.  

 De steunen, daar gaat het me om. Ze zijn bruin, terwijl dit soort steunen meestal van wit of grijs metaal gemaakt worden. Ze zijn ongelukkig tegen de muur bevestigd. Met plakband nota bene.
Hier begint de onlogica.
Ze zouden, zo lijkt me, wanneer je er een plankje of kleedje op legt zo van de muur moeten tuimelen.
Maar dat gebeurt niet.
Het ongerijmde gaat voort. Met wat op ze leunt. De plank zakt door aan de uiteinden. Hoewel er toch niks op ligt.
De steunen zijn dus met plakband tegen de muur bevestigd en tegelijk zakt de plank - als onder een gewicht - door.
Maar, er ligt niets op de plank.
Onwaarschijnlijk, dit alles. Toch gebeurt het.

 Nu de onderste twee steunen en het kleedje dat daar overheen hangt. Daar lijkt niet zo veel mee aan de hand, behalve dat je geneigd bent te denken dat zelfs dit kleedje genoeg weegt om de vastgeplakte steunen te laten loslaten.
Maar dat gebeurt niet. 

 Het gaat hier om gradaties van onmogelijkheid
En taal schiet te kort om die gradaties te preciseren.
Dat kan alleen schilderkunst. Morgen verder, want deze kous is nog niet af.
 
Vanaf komende zaterdag 3 oktober is werk van Aukje Koks te zien in Secondroom in Brussel, Zennestraat 17.

Toen ie in 1837 aan de macht kwam sloopte hij het voorvaderlijke slot en begon plannen te maken samen met z'n architect Demmler. Toen stierf ie en z'n opvolger Friedrich Franz II (1842-1883) ging verder. Demmler moest een ontwerp maken waarin de geschiedenis zich weerspiegelde. Maar toen hij met iets kwam in Engelse Neogotische stijl, geïdealiseerd Middeleeuws, ging dat Friedrich Franz lang niet ver genoeg. Te traditioneel!
Er moest meer renaissance in. 
Hij stuurde Demmler op studiereis naar Parijs en Chambord aan de Loire. Dat laatste werd het grote voorbeeld. In 1846 werkten 700 man er dagelijks aan het slot. 
Demmler was links, zijn bouwvakkers droegen hem op handen. Hij richtte een steunfonds en een  ziekteverzekering voor ze in. In 1863 trok het groothertogelijk paar in hun sprookjeskasteel.
In een tijd dat de grootse plannen van Ludwig II van Beieren nog op de tekentafel lagen.

Tegenwoordig zetelt de Landsregering er. Beneden is een café-restaurant waar iedereen die heel even groothertog wil zijn bediend wordt. Kristal en tafelzilver!
Romantiek. een wilde drift die in ons allen woedt.