Orangina is een groot Frans merk dat een site heeft waar de affiches - vooral oude - staan, je kunt ze zelfs bestellen. Maar uitgerekend deze gek genoeg niet. Ik spied rond op Franse sites en vind niks over makers, datum van introductie en zo meer. Inmiddels ben ik er achter dat het een serie van vijf is. Reclame op windschermen, flyers. De placemat met de cactusvrouw werd in St.Omer nog onder mijn bord gelegd. En op de deur van het café aan de overkant vond ik de ree.'Pulpeuse' betekent niks anders dan dat er wat vruchtvlees onderin de flesjes sinas zit. Maar juist uit dat vruchtvlees groeit een sensualiteit van heb ik jou daar. Salvador Dalí lijkt ook in de buurt.De laatste vrouw die ik vond is een orchidee. Ik zoek er nog één. Wie weet iets.

Ik ben met het Gemeentemuseum opgegroeid. De vaste wandeling met mijn zwijgzame grootvader - de ouderling - ging naar de vijver voor het museum, waarin, aan de verre kant, een grote stenen kikker zat. Niet ver van de oever.Het kinderversje dat bij de kikker hoorde begon: 'Kees de Kikker zingt een lied, heel mooi zingen kan hij niet...'.Eendrachtig spraken we elke keer deze formule uit. Heel mooi zingen konden we geen van beiden en zouden we ook nooit kunnen, dat stond wel vast. Toen de restauratie van het museum begon was Kees opeens weg.Was de kikker een Berlage-ontwerp? Vast niet. Verdwenen, opgeofferd aan stilistisch purisme, vermoedde ik. En in 1998 keerde hij niet terug, evenmin als de 'Franse tuin' achter de vijver.Maar vandaag, tien jaar later loop ik langs de vijver en daar zit hij weer, op zijn oude plek: Kees.Er breken betere tijden aan.

'Dit zag ik vandaag in een dode arm van de Maas bij Kerkdriel: een vergane boot. Hij is dan ook van beton.' Casco van een woonboot?

In Godshuizen moet gestofzuigd worden. Een deel van de eredienst waarin vrouwen voorgaan. Voor Gerard Reve waren de onhandige foldertjes van het pastoraat die je altijd voor in zo'n kathedraal in een rekje vindt (advies aan jongverloofden, voorbereiding van een zomerkamp) een waar godsbewijs. Waarachtig, zwart-wit, met één steunkleur, want de kerk is arm. Ik deel dat. En voeg er nu bij: herstelwerk in kerken. Was ik katholiek, ik zou een kruis slaan bij een heiligenbeeld naast een kruiwagen, zoals hier in de St. Jacques in Dieppe.

 Het onoplosbare - altijd al, ben ik bang - is dat de zondaars er in hun naaktheid zo genoeglijk bij staan en zitten. Ze hebben niets meer te verliezen. De hemelgangers daarentegen ogen als een bevreesd stelletje, netjes in het pak. Zo komt de sympathie van de kijker vanzelf bij de hellevaarders terecht.

 In Poitiers zag ik eerst de mooiste Romaanse kerk van Frankrijk, de Notre-Dame-la-Grande, uit de 12de eeuw. Groot is ie niet, maar zo'n 17 meter hoog. Het front is betoverend, tussen de personages waken fabeldieren die het Kwaad op en afstand houden.Van binnen is - heel uitzonderlijk - de beschildering in gekleurde streepmotieven behouden.

 Maar, daar was toch onmiskenbaar het naamplaatje: Dodeigne. Brutaal reed ik het pad op. Een paar bouwsels, beelden. Ik stapte uit. Een man kwam op me af. Ik hief de armen ter begroeting. Hij naderde. Ik stond onmiskenbaar oog in oog met Dodeigne. Herkende hem meteen. Al zou ik niet weten waaraan. Een robuuste man met waaiend half grijs, half blond haar, en ogen die vroeger heel helder blauw geweest moeten zijn. Zijn bovenlichaam ontbloot, een stevig, gespierd bovenlichaam. En kakikleurige broek met veel zakken. De houding van de Amsterdamse Dokwerker. Wat of ik kwam doen?

 Wat een vent. Dat postuur, die oogopslag. Niet dat hij zo groot is, maar hij oogt als niets minder dan een Olympische god. Ik vertelde in drie zinnen dat ik uit Amsterdam kwam, zijn werk kende, het geweldig vond, er over geschreven had. Het was half een in de middag. Hij rook naar rode wijn, merkte ik. Ik stoorde hem bij het middagmaal. Ik verontschuldigde me. Hij ook. Hij had geen tijd zei hij. Echt niet. 'Mag ik foto's maken?''Niet van mij,' zei hij. Ik bedankte hem en nam afscheid. Hij keerde zich om en verdween in het huis. In een razend tempo maakte ik foto's van zijn werkterrein rondom. En bedacht dat ik het uiterlijk van de beeldhouwer zou moeten beschrijven in woorden. Ondoenlijk.

Nu hoor ik tot de club van mensen die altijd denken dat het aan hun ligt.Omlaag dus, schuldbewust.. Beneden tref ik twee mevrouwen die leesbrillen opzetten en vruchteloos een handleiding bestuderen. Geen verbinding.Ik voel me als een tienermeisje zonder telefoontje. Vandaag werkt alles. Deze foto's dus, van de lentemode.De harembroek is terug, overal in Frankrijk.Ik vermoed een geheim verband met het glimmende hoofddoekje

 Het tapijt van Bayeux (ong. 1100), die precieze geborduurde geschiedschrijving, zag ik drie jaar terug. En nu, in Angers, de veel jongere, geweven uitbeelding van de Apocalyps van Johannes (in 1400 gebruikt bij het huwelijk van Lodewijk II van Anjou met Yolande van Aragon).In 76 doeken krijg je het bloedstollende verhaal te zien, scène voor scène. Heel de goddelijke openbaring aan het slot van het Nieuwe Testament.Of oneerbiedige: heel de fantastische profetie van de apostel over wat ons en de wereld volgens hem te wachten staat, zijn visioenen en hallucinaties. .

 De eindtijd!De Openbaring van Johannes hoort tot de grote klassieken van de literatuur, naast de Odyssee en de Metamorfosen. En was nog veel invloedrijker. Het gekke is, de woorden van Johannes krijgen – als je ze uitgebeeld zien in 1382 – bijna iets lieflijks.Het veelkoppige Beest wordt een huisdier, wat het natuurlijk altijd al was.De Grote Hoer een koket meisje. Het beeld kent nog geen gruwelen. Wat is het Kwaad toch aantrekkelijk.Wat moesten we zonder? En, het Goede, hoe dodelijk braaf. Jeroen Bosch en Luca Signorelli (in de Dom van Orvieto) moesten nog komen.

Raadselachtige diervrouwen en plantvrouwen.De cactusvrouw die hier in Angers op mijn placemat stond is nog te volgen, ze prikt, net als Orangina.. Maar wat heeft de giraffevrouw die ik op een windscherm in Dieppe aantrof toch met Orangina met een rietje. Haar moet ik nog zien te doorgronden.Hoe ook. Ze verleiden. Die kunst verstaan ze.Allebei. Cactus en giraffe.