Caglar studeerde in Amster­dam. Hij onderzocht de civiel-militaire relaties in Turkije.

 Hij debuteerde in het internettijdschrift Samplekanon met zijn 'shellshock poëzie over het Koerdisch grensgebied, waarin werkelijkheden naast elkaar staan'.

 Koerd of Turk? Of allebei? En dat gezien vanuit Neder­land. Geschreven in het Nederlands.

 'De titel 34,' zegt zijn toelichting, 'verwijst naar het aantal civiele doden als gevolg van een luchtaanval van het Turkse leger op 28 december 2011. De 34 Koerdische jongens en jonge mannen uit het zuid-oos­telij­ke Uludere waren ongewapend en keerden op dat moment terug van grenshandel met familieleden in Noord-Irak. Ze werden gebombar­deerd door twee F-16's.'

 Een stukje gefragmenteerde poëzie:

 Jammer genoeg heb ik Mustafa's gezicht niet mogen aanschouwen./ Het aanleggen van een telegrafienetwerk bleek van groot belang./ De vage ruimte tussen lezen en schrijven./ En op die manier vertrokken zij naar Beirut, kindertjes./ Het schrijven van geschiedenis is even belangrijk als het maken van geschiedenis./ Liefste, soms voel ik me wanhopig wanneer ik aan je denk./ De afschaffing van eenheid in ruimte en tijd./ Momenteel wordt het aantal massagraven in Bitlis geraamd op 36./ Wat zijn de ingrediënten van een goed verhaal?/ Wolken trekken over de vallei. 

 ps. Mustafa Kemal is hier beter bekend als Ataturk.

 Frank Keizer en Maarten van der Graaff: 'Waarom we dat hele ding uit de grond hebben gestampt is omdat we goeie teksten wilden brengen die nog niet gelezen werden.' Wat zijn samples in dit geval? 'Tekstflarden die wij afschieten. Niet perse puur tekst. Niet perse gerecycled materiaal. Daar zitten een hoop jonge mensen tussen die debuteren. Vaak wat nergens anders aan de orde komt en waarvan je denkt wat is dat goed. Zoals de shellshock poëzie van Koseoglu over het Koerdische grensgebied waarin werkelijkheden door elkaar staan.'

Vanavond is Samplekanon te horen in de Avonden. Met de initiatiefnemers en gedichten van de debuterende Caglar Köseoglu (zie eerder in Avondlog) en Hannah van Binsbergen (1993). Hier het slot van haar debuut.

III dit is redelijk serieus.

 wat ik diep in mijn gedachten weet

als ik ophoud steeds aan die vulkaan te denken

aan degene die geen naam mag hebben

ik kan verhulling niet verhelpen, geen uitdrukking

bedenken zonder me onsterfelijk

belachelijk te maken.

ik heb een smakelijke lijst gevonden spullen aangelegd

je kan het pluis van mijn gedachten kloppen en het nog

met winst verkopen ook

ik overdrijf niet

je verpleegt een kleinverdriet‑plantage

wat je hebt aan wereld is perfect

het respecteert je

en als er dan een honderdste oneigen als een kogel

slechts een splijtsel van je zegt

'dit is de wereld niet'

geloof het niet zoek

lachend naar een uitvlucht

 Deze traditionele zoetigheid lijkt

de boel alleen maar op te hitsen.

De huishoudelijke klusjes,

het mediëren van geweld.

En hoe voordelig! De het?

Het ritme heeft het primaat. Roep

de familie bijeen en vertel het ze.

Help, de vorm! De wereld is dat

wat het geval is. Die avond vlogen

straaljagers over onze lichamen.

U ondergaat de woorden toch ook?

Liefste, ik hou van je. Want de natie is

een ondeelbaar geheel. Ik en wij!

Vertel ons ‑ bijvoorbeeld ‑

dat Mustafa niet bestaat. Kuch.

Met uitleg enzo. De en het!

Een begin is een woord is een bevel.

Mustafa? Dan het volgende,

narratieve restanten. Hmm.

Ah kom op, één drankje!

Op 1 mei is het nulnummer van Samplekanon online gegaan.