Marije Nie

 In november gaat One Million Steps in Duitsland in première. De in Istanbul opgenomen film van tapdanser Marije Nie en de Duitse regisseur Eva Stotz die poëtisch begon maar verkeerde in wat Marije noemt 'een revolutionair sprookje'. Een uniek filmavontuur van vijftig minuten.

 We zitten op het eerste perron van Amsterdam CS en ze vertelt. Zij en Stotz delen ritme, van danspassen en voetpercussie tot ritmische beeldmontage. Steeds andere stappen op de zelfde vierkante meter. Istanbul, verweg en dichtbij tegelijk, op het kruispunt van Oost en West.

 Marije werkt al jaren met avantgarde musici en symfonieorkesten, altijd deels improviserend. Ze kent de partituur, het scenario, maar laat aan het moment over hoe ze het gaat invullen. In deze film stapt ze van het podium in het leven. Daar komen verhalen, ontmoetingen van. Fladderend en tapdansend in je noppenjurkje een vreemde stad binnengaan. Een Turkse vrouw zou zoiets nooit kunnen doen. Maar toch. En toen kwam in juni de opstand. In het park, op het plein waar ze al gefilmd hadden.

Ze gingen terug. Eerst leek het een festival, een feest. De volgende ochtend lag het plein leeg en werkten ze in het niemandsland tussen de barricades, traangas en chaos. Zonder maskers.

 'Dat is als jonge uien in het honderdvoudige, je kan niks meer, het vult je longen en je ogen, alles doet pijn. En maar filmen.'

 Vrijdag vertelt ze haar verhaal in de Avonden.

Tags: 

Next step!

 Je kunt de wereld aan elkaar dansen. En jezelf erbij. Dat is de sensatie die het tapdansen van Marije Nie bij mij teweeg brengt.

 En van dat uniek fenomeen komt een film, ze danst zichzelf en de wereld in One Million Steps. Fictie, muziek‑ en dansfilm in één. Wat in december begon als een op straat in Istanbul opgenomen dansfilm over de grote stad en stappen op je levenspad kreeg een onverwachte wending. Een tapdanseres – en tegelijk gecompliceerd percussioniste - blijft altijd een eenling. Een buitenbeentje in projecten met avant-garde musici of symfonie orkesten. Maar nu?

 Vanaf het begin van de opnamen besloten regisseur Eva Stotz en Marije dat de stad Istanbul hun orakel zou zijn. Geluid, beweging. Dat bracht ze naar mensen en plaatsen als Haydarpasa, het oude hoofdstation, dat een week nadat ze daar gedraaid hadden gesloten werd om een luxe hotel te worden. Naar Talarbasi, één van de monumentale arme wijken die in hoog tempo gesloopt worden.

 En toen gebeurde het. Het orakel sprak verder.. Door de protestbeweging in Gezi park tegen de sloop van wat oud en mooi is en tegen het regime Erdogan werd One Million Steps opeens ook nog een actuele politieke film. Marije mengde zich erin - lef genoeg - en danste de protesten. Zo werd One Million Steps een dansfilm en tege­lijk een 'revolutionair sprookje'.

 Marije is even hier, morgen spreek ik haar voor de Avonden. Natuurlijk zal ze ook Amsterdamse straatstenen spelen. Laatste montages. Crowdfunding blijft van harte gewenst.

Tags: 

One milion steps

 Of hoe een dansfilm een politieke film werd. De Berlijnse regisseuse Eva Stotz zou een poëtische dansfilm opnemen in Istanboel met in de hoofdrol de fameuze Amsterdamse tapdancer Marije Nie.

 In Marijes woorden: het ritme dicteert de beweging en de beweging bepaalt de klank. One Milion Steps zou gaan over de talloze stappen die we in ons leven zetten (waarheen?). Acht dagen filmden ze, in april. Maar wat over de ritmiek van ons bewegen, de spontane dagelijkse dans in de straten van de stad ging kreeg een nieuwe dimensie toen in Istanboel de protesten tegen de sloop van het Gezi-park en de regering zich almaar uitbreidden.

 De makers - intussen weer in Berlijn - zagen in dat ze terug moesten. Weer werd een crowdfunding gestart. En midden juni draaiden ze nog zes dagen in Istanboel. Waar Marije tapdansend communiceerde met de rebellen, dwars door de ontruiming van het Taksim-plein, de opbraak in het Gezi-park heen. En o wonder, deze nieuwe stappen bleken haarfijn te passen in het concept van One Million Steps.

 Eva Stotz is in gesprek met vele buitenlandse tv-kanalen. In november zal de film voor het eerst vertoond worden.

Tags: 
Marije Nie op Facebook, waar ik haar meeuwduet vond.

Marije Nie

 'Marije Nie performing 'tapping gull' with the Barockpuppies at the New Years Eve Concert at the BIMhuis Amsterdam. December 31-2008.'

 Tapdancer Marije Nie doet een duet met een meeuw. Gull, girl, meeuw, meisje. Maar hoe...?. Mirakel!

Tags: 
 Marije Nie (2009)
  Filippo, Tommaso Marinetti, 1909 (1)
 Filippo, Tommaso Marinetti, 1909 (2)

Manifest voor een Langzame Toekomst

 Morgen en overmorgen, 19 en 20 februari, op de 100ste verjaardag van het Futuristisch Manifest van Marinetti vieren Pierre Mansire en tapdancer Marije Nie samen met een groep internationale artiesten wat ze noemen 'Het einde van het snelheidsfetisjisme en de Futuristische erfenis'.

 'Slow Future' brengt op de NDSM-werf en in Smart in Amsterdam een internationale dans-, licht-, muziek- en performancevoorstelling van Hisako Horikawa (Body Weather), Jacques Foschia (klarinet en radiogolven), Anthony Carcone (verstoorde strijkinstrumenten), Andy Moor (gitaar), Emma Nik Thomas (dans) en Vilbjorg Broch (performance) en vele anderen.

 Zal het er allemaal zeer, zeer traag toegaan?
In elk geval voelen de artiesten zich allemaal verwant met het concept van een Langzame Toekomst. Marije zal heel langzaam moeten tapdancen.
Hoe verschillend ook, ze delen zulke dingen als een belangstelling voor organische ontwikkeling, voor de manier waarop muziek zich uit geluid ontwikkelt (Floris van Manen waar ben je?), voor 'vraag en het antwoord binnen één lichaam' en de levende relatie van wat ze doen met de omringende architectuur.
Ze beschouwen zich als een 'culturele onderstroom'.

 Tijdens de voorstellingen wordt een antwoord op het Futuristisch Manifest gepresenteerd: het Langzame Toekomst Manifest. Waarin plaats voor diversiteit wordt gevraagd, voor het individu, voor contemplatie.
Maar, besluiten ze, wat daarvoor bovenal nodig is, is Tijd.

Tags: 
Marjolein van der Klauw
De gebroeders Grimm heten welkom, voor Desmet.
tapdancer Marije Nie stelt haar ijzertjes scherp
Louis Lehmanns ragtime
Esther Gerritsen into Buck

Laatste

De laatste aflevering van Music-Hall in De Avonden verliep in de beste stemming. Twee uur literair variété waar eigenlijk alles in zat. Zo was het.

 Han Buhrs en Marije Nie brachten een tapdansdialoog, het Music-Hall orkest deed onder veel meer een memorabele a capella 'ochtendlat-gospel' ('Morning wood'), Meneer Foppe hoorde zichzelf op de radio, Esther Gerritsen las een hilarisch In Memoriam Buck Owens en Marjolein van der Klauw zong 'Did I shave my legs for this?' Schrijver dezes deed eindelijk zijn Reserveverhaal en Wim de Bie leidde de community singing bij het Afscheidslied. In de after hours werd een groepsfoto gemaakt met talrijke schrijvers en dichters die in Music-Hall optraden, vaak met nieuw werk, sinds 1992. En nog weer later schoof Louis Lehmann achter de piano.